Spośród wszystkich narodów Unii Europejskiej, to właśnie Polacy najlepiej zdają sobie sprawę ze skali problemu, jaki stanowi dla Europy i samej Białorusi reżim Aleksandra Łukaszenki. Mimo to nasz kraj uchodzi na forum "25" za zwolennika konsekwentnych, lecz stosunkowo łagodnych działań wobec Mińska. Nasze rządy sprzeciwiały się m.in. całkowitemu zamrożeniu kontaktów UE - Białoruś na szczeblu ministerialnym. Argumentowano przy tym, że może to utrudnić Polsce załatwianie typowo sąsiedzkich spraw, m.in. ochronę praw mniejszości. Jednak teraz, gdy nasi obywatele są na Białorusi bici i poniewierani, a oficjalna propaganda przedstawia Rzeczpospolitą jaką największego wroga państwa białoruskiego, należy bardzo poważnie zastanowić się nad poparciem tych, a nawet jeszcze ostrzejszych sankcji.

Kilku obrońców praw człowieka zostało zatrzymanych, po tym jak oprotestowali przymusową eksmisję starszych mieszkańców Pyongtaek (północno- zachodnia część Korei Południowej) zarządzoną przez zbuntowaną policję. Mieszkańcy tej wioski dostali nakaz eksmisji, aby umożliwić działanie sąsiadującej bazie amerykańskiej Camp Humphreys.

Koniec zimnej wojny i upadek ZSRR dawał Stanom Zjednoczonym możliwości angażowania się w praktycznie dowolnej formie w dowolnym afrykańskim kraju. USA korzystały z nich jednak wciąż nie na tyle intensywnie, na ile pozwalał ich potencjał. Administracje Busha seniora i Clintona wolaya wyręczać się dawnymi metropoliami – głównie Wielką Brytanią i Francją, do których dawne kolonie ciążyły w sposób naturalny. Silniejsze więzi istniały między Stanami Zjednoczonymi, a dawnymi posiadłościami portugalskimi – Angolą i Mozambikiem –  dla których, ze względu na historię walki wyzwoleńczej, Waszyngton był znacznie atrakcyjniejszym protektorem niż Lizbona. Większe zainteresowanie w kontaktach z USA przejawiały również kraje nieobjęte podbojami kolonialnymi: Liberia i Etiopia.

W ciągu kolejnych siedmiu lat uwidoczniły się wszystkie spięcia, nieporozumienia pomiędzy dwoma państwami. Błędy popełnione za czasów Porfiratu próbowano w szybkim tempie usunąć. Same stosunki nieformalne nie odgrywały już takiej roli w polityce Meksyku - poza tym, że wtedy właśnie wybuchły ze zdwojoną siłą - skupiono się raczej na tym jak pozbyć się tych powiązań. Nastąpił istotny wzrost znaczenia stosunków formalnych (politycznych), choć wtedy prezentowały one  postępujący regres w relacjach amerykańsko-meksykańskich. Wpływ na ten stan rzeczy miało przejęcie władzy przez konstytucjonalistów, którzy zapragnęli zrealizować ideały republiki maderowskiej oraz prezydentura Woodrowa Wilsona. Przywódca Stanów Zjednoczonych „nie miał żadnego doświadczenia w stosunkach międzynarodowych, kiedy został wybrany. Ale dostając jedyną w swoim rodzaju szansę, zapragnął ją wykorzystać do przeforsowania uniwersalnych standardów (dotyczących demokracji)”.

Tysiące lesbijek, gejów, osób biseksualnych i transpłciowych w Stanach Zjednoczonych pada ofiarą systemu napędzającego dyskryminację i ułatwiającego tortury, złe traktowanie i bezkarność, stwierdziła Amnesty International prezentując raport dotyczący nadużyć policji związanych z orientacją seksualną czy tożsamością płciową.

Kluczem do zrozumienia historii Meksyku jest rewolucja, która swój początek bierze w roku 1910. Rewolucja, która „przeorała” strukturę społeczną wychodząc poza ramy zwykłego politycznego zrywu. Rewolucja, która swoimi skutkami sięga do czasów nam współczesnych. Co więc jest kluczem do zrozumienia stosunków amerykańsko-meksykańskich? Biorąc za ramy czasowe okres Porfiratu i rewolucji do 1920 roku można by zapytać - czy można mówić o regresie w owych relacjach? Czy wręcz przeciwnie – nastąpił progres, postęp, ogólna zmiana na lepsze? Można by jeszcze dodać pytanie pomocnicze, co rozumiemy pod pojęciem „stosunki amerykańsko - meksykańskie”?

Choć Stany Zjednoczone Ameryki są globalnym mocarstwem, mającym swoje interesy i mogącym interweniować w każdym miejscu świata, nie wszystkie jego obszary spotykają się z ich jednakowym zainteresowaniem. Oprócz rejonów żywotnych dla amerykańskich interesów, jak obfity w ropę Bliski Wschód, czy opleciona siecią gospodarczych powiązań Ameryka Łacińska, są też takie, w stosunku do których polityka zagraniczna USA nie jest tak widoczna ani spektakularna. Należy do nich Afryka, która, choć rozległa i bogata w surowce, nigdy nie stanowiła pierwszoplanowego pola zainteresowań USA.