Analizując politykę zagraniczną USA dotycząca idei budowy kanału międzyoceanicznego  można wyodrębnić kilka kolejnych etapów: 1 etap – tj. przez pierwsze pięćdziesięciolecie od uzyskania niepodległości Stany Zjednoczone nie miały jeszcze sprecyzowanych planów na temat trasy przyszłego kanału międzyoceanicznego, a swoje ograniczone zainteresowanie tym problemem wykazywały przede wszystkim z obawy przed ewentualną dominacją jakiegoś mocarstwa europejskiego nad tym szlakiem komunikacyjnym. Z tego okresu pochodzą pierwsze dokumenty dyplomatyczne USA  w sprawie budowy kanału m.in.: nota sekretarza stanu Henrego Claya skierowana do radcy handlowego USA w Nikaragui z 1925 roku, w której Clay wyraża wielkie zainteresowanie USA projektem budowy kanału i poleca swojemu adresatowi uzyskanie bardziej szczegółowych informacji; a także instrukcja Claya dla przedstawicieli USA mających udać się na kongres w Panamie w 1826 roku, gdzie Clay stwierdza, iż korzyści jakie będzie niósł ze sobą kanał nie powinny przynależeć tylko jednemu państwu, ale wszystkim krajom kuli ziemskiej, co wynika pośrednio z ogłoszonej w 1823 roku doktryny Monroe. Inną przyczyną małego zainteresowania tym problem jest rozwój terytorialny USA, gdyż w tym okresie nie dotarły jeszcze one do Pacyfiku i nie widziały znaczenia kanału w komunikacji wewnętrznej miedzy wschodem a zachodem

W dniach 23 i 24 marca 2006 r. w Wilnie odbyło się II Forum Europa-Rosja zorganizowane przez Forum Ekonomiczne, które organizuje doroczne spotkania w Krynicy. Forum zgromadziło ponad 200 osobistości ze świata polityki, nauki i mediów a wśród zaproszonych gości znaleźli się, m.in.prezydent Litwy Valdas Adamkus, marszałek Sejmu Arturas Paulauskas, przewodniczący Zgromadzenia Parlamentarnego NATO Pierre Lellouche czy przedstawiciel prezydenta Rosji ds. Unii Europejskiej Siergiej Jastrzembski.