Lech Kaczyński obiecywał w swojej kampanii wyborczej, że będzie bardziej aktywny w swojej polityce wewnętrznej niż poprzednik. Od kilku miesięcy możemy tę aktywność obserwować i wyciągać z niej wnioski. Jak to się stało, że człowiek tak dobrze odbierany w kampanii wyborczej, poskromiwszy nawet niechętne sobie ośrodki medialne, na urzędzie prezydenta nie korzysta ze zdobytych w wyścigu o prezydencki fotel doświadczeń? Jak wyglądają jego sposoby komunikacji ze społeczeństwem i czy jest to narzędzie wystarczające w dobie dzisiejszej polskiej polityki. Czy prezydent spełnia oczekiwania Polaków w tym zakresie? Jeżeli tak, to w jakim stopniu?

Zwrot na lewo można obserwować już na całym świecie. Na Węgrzech i we Włoszech o włos wybory parlamentarne wygrały lewicowe koalicje, zaś lewacki populista Ollanta Humala wygrał I turę głosowania na prezydenta Peru. Wiele kontrowersji wzbudziły wybory parlamentarne w Tajlandii, które – mimo że ostatecznie unieważnione przez Sąd Konstytucyjny – kosztowały stołek premiera Thaksina Shinawatrę. Ponadto do urn poszli mieszkańcy Wysp: Świętego Tomasza i Książęcej, Salomona oraz Komorów.

Ostatnie dni w polskiej polityce zaowocowały tym, co zapowiadał przed świętami wielkanocnymi Jarosław Kaczyński; tym, na co Polacy czekali przez pół roku. Czy jednak rzeczywiście koalicja PiS z Samoobroną była wyczekiwana przez wyborców? Czy można powiedzieć że Polacy na taką konfigurację polityczną liczyli, oddając swój głos w wyborach, czy za tym głosowali? Nie chodzi tu o przyczyny braku koalicji PiS-PO, na którą to opcję większość wyborców dała swoje przyzwolenie we wrześniowych wyborach, ale o rzeczywiste przyczyny koalicji, która dziś ma już miejsce i znajdzie swoje uwieńczenie w nowym podziale stanowisk rządowych.