Atmosfera kampanii wyborczej w 1981 roku była - jak zwykle w Grecji - niezwykle gorąca. Panhelleński Ruch Socjalistyczny  (PASOK) zapowiadał „socjalizację” banków i głównych sektorów przemysłu. Żądał rewizji układu z EWG, wystąpienia z NATO, likwidacji amerykańskich baz woskowych w Grecji oraz opuszczenia Cypru przez Turków. Socjalistów popierała w wyborach największa centrala związków zawodowych - Powszechna Konfederacja Pracujących Grecji (JSSE). Założyciel i przywódca PASOK,  Andreas Papandreu, najczęściej posługiwał się prostym hasłem: „Allagi” („Zmiana”). Powrót Grecji do wojskowych struktur NATO w 1980 roku określił dobitnie jako „odstąpienie suwerennych praw Grecji na rzecz Turcji i uznanie podziału Cypru”.

W Atenach istniał rozbudowany system kontrolny, nie tylko urzędników czy sędziów, ale wszystkich, którzy uczestniczyli aktywnie w życiu politycznym. W V wieku p.n.e. najsilniejszą bronią przeciwko nim był ostracyzm, stając się tym samym jednym z czynników wpływających na ich politykę. Każdy z mówców zdawał sobie sprawę z niebezpieczeństwa, jakie niósł ze sobą ostracyzm i żaden ich nie lekceważył, choć jak się potem okazało, nawet ostracyzm można było wykorzystać do swoich celów. 

Temat demokracji ateńskiej jest bardzo obszerny i trudny do ogarnięcia w jednym artykule. Można go analizować z różnych punktów widzenia, skupiając się za każdym razem na innych aspektach. W swoim tekście zajmę się mechanizmami kontrolnymi i ich wpływem na ideał polityka.

W minionym półroczu przewodnictwo w UE sprawowała Grecja. Na zakończenie tej prezydencji przywódcy państw Unii spotkali się w Salonikach. Okres ten był ważny dla przyszłości Europy, a wydarzenia podczas szczytu znaczące.