Według informacji „Życia Warszawy” Jarosław Kaczyński planuje oddanie części obowiązków szefa partii. Miałby to być wstęp do objęcia posady premiera.

Lech Kaczyński obiecywał w swojej kampanii wyborczej, że będzie bardziej aktywny w swojej polityce wewnętrznej niż poprzednik. Od kilku miesięcy możemy tę aktywność obserwować i wyciągać z niej wnioski. Jak to się stało, że człowiek tak dobrze odbierany w kampanii wyborczej, poskromiwszy nawet niechętne sobie ośrodki medialne, na urzędzie prezydenta nie korzysta ze zdobytych w wyścigu o prezydencki fotel doświadczeń? Jak wyglądają jego sposoby komunikacji ze społeczeństwem i czy jest to narzędzie wystarczające w dobie dzisiejszej polskiej polityki. Czy prezydent spełnia oczekiwania Polaków w tym zakresie? Jeżeli tak, to w jakim stopniu?

W ciągu ostatnich kilku miesięcy jesteśmy świadkami zaostrzającego się konfliktu politycznego dotyczącego irańskiego programu wzbogacania uranu. W przyjętej 29 marca rezolucji Rada Bezpieczeństwa ONZ zobowiązała władze irańskie do zaprzestania procesu wzbogacania uranu. Terminem granicznym zobowiązującym Teheran do wstrzymania tego procesu był 28 kwietnia, jednakże władze, z prezydentem Mahmudem Ahmadineżadem na czele, nie podjęły żadnych kroków w celu zaprzestania działalności tych instalacji, wręcz szykują się do otworzenia kolejnych.

Ostatnie dni w polskiej polityce zaowocowały tym, co zapowiadał przed świętami wielkanocnymi Jarosław Kaczyński; tym, na co Polacy czekali przez pół roku. Czy jednak rzeczywiście koalicja PiS z Samoobroną była wyczekiwana przez wyborców? Czy można powiedzieć że Polacy na taką konfigurację polityczną liczyli, oddając swój głos w wyborach, czy za tym głosowali? Nie chodzi tu o przyczyny braku koalicji PiS-PO, na którą to opcję większość wyborców dała swoje przyzwolenie we wrześniowych wyborach, ale o rzeczywiste przyczyny koalicji, która dziś ma już miejsce i znajdzie swoje uwieńczenie w nowym podziale stanowisk rządowych.