Obecny prezydent tego kraju to ma jednak przerąbane. Jest bezsilny wobec faktu, że skutki każdego niemalże jego działania będą rozpatrywane przez obserwujące go wnikliwie media przede wszystkim pod kątem tego, czy są pozytywne, czy negatywne dla kierowanej przez jego brata partii. Mogą być takież, rzecz jasna, i dla innych ugrupowań w Sejmie, ale przecież wiadomo, że tym sobie nikt głowy nie zawraca, wszak tylko jedna partia to parweniusz, co to niesłusznie wygrał wybory, w dodatku wprowadzając rodzonego brata prezesa na najwyższy urząd. 

Wreszcie udało się zakończyć spór rosyjsko-ukraiński w sprawie dostaw gazu i uniknąć w ten sposób „wojny gazowej”, chociaż media ogłosiły już jej wybuch. Pytanie tylko na jak długo moskiewskie porozumienie powstrzyma władze rosyjskie przed kolejnymi przejawami imperialistycznej polityki wobec dawnej radzieckiej republiki – Ukrainy - niosącymi za sobą zagrożenie dla państw dalej wysuniętych na zachód, w tym Polski.

Na Ukrainie mówi się o próbie zmiany układu rządzącego niewygodnego dla Moskwy przez podwyżki cen gazu. W Polsce chęć renegocjacji kontraktów gazowych odbierane jest, jako kolejna forma rewanżu za zaangażowanie Warszawy w "pomarańczową rewolucję”.

O  Rosji nie da się ani pisać, ani mówić rzetelnie, jeśli ta nie tkwi w nas gdzieś głębiej, jeśli jej w sobie nie nosimy, jeśli jej sobą nie odczuwamy. Kto raz usłyszy tą ledwie słyszalną nutę, kto się do niej nastroi duszą, umysłem i ciałem, ten już na zawsze będzie kochankiem ojczyzny poetów i zbrodniarzy, filozofów i głupców regulujących bieg purpurowych rzek historii. Stanie się ofiarą wiecznego przekleństwa i doświadczy nieśmiertelnej świętości.