Kilka dni temu tymczasowa administracja Iraku, zarówno jej iraccy jak i zagraniczni członkowie, poprosiła ONZ o rozważenie powrotu nad Eufrat i Tygrys, by nadzorować kształtowanie się nowego systemu politycznego kraju. Ale jaki właściwie ma być ten system? Czy Irak powinien pozostać państwem unitarnym, czy też lepiej uczynić go federacją? O tym właśnie debatowali podczas kolejnej dyskusji współpracownicy Działu Zagraniczego e-Polityki.

Jaki był prawdziwy powód amerykańskiej interwencji w Iraku ? Od jak dawna Amerykanie wiedzieli, gdzie jest Saddam ? A może wiedzą też, gdzie jest Osama bin Laden, tylko czekają na dogodny politycznie moment, by go pojmać ? Czy w tym wszystkim chodzi tylko o pieniądze i glosy ? Nad tym zastanawiała się trójka naszych publicystów podczas redakcyjnej dyskusji.

Publicyści i korespondenci e-Polityki, których teksty mogą Państwo czytać, nie tylko piszą artykuły, ale też często toczą między sobą ożywione spory. Na specjalnie stworzonej liście dyskusyjnej wymieniają się swoją wiedzą i poglądami. W naszym nowym cyklu "Redakcja dyskutuje" będą Państwo mogli zapoznać się z zapisem tych debat oraz dodać coś od siebie. Pierwszy temat: Irak po pojmaniu Saddama Husajna.

13 grudnia Saddam nieoczekiwanie się odnalazł.  Wszyscy przyjęli to z wielką radością. Zarówno ludzie wiwatujący i strzelający bez namysłu na ulicach Bagdadu, informatorzy liczący na 25 mln dolarow nagrody, iraccy marionetkowi politycy starający sie uzyskać od Amerykanów więcej kontroli nad pospiesznie prywatyzowaną gospodarką, dotykana niepowodzeniami armia USA i wreszcie administracja w Waszyngtonie

Wielcy przegrani dogorywającego właśnie konfliktu w Iraku to reżim Saddama Hussajna i Francja. Iracki przywódca odszedł już w polityczny niebyt. Francja, podobnie jak Husajn, nie jest lubiana przez Amerykanów, ale korzenie tego uczucia sięgają głębiej w historię i głębiej w serca. Teraz, gdy oba kraje stanęły po dwóch stronach politycznej barykady, Amerykanie dają wyraz swojej niechęci odstawiając na bok francuskie produkty.

W środkach masowego przekazu ostatnie dni zdominowały wiadomości z Gruzji. To niewielkie państwo nad Morzem Czarnym skupiło na sobie uwagę prawie całego świata. Po raz kolejny w ciągu ostatnich kilkunastu lat w Gruzji mogła polać się krew. Państwo, które w grudniu 1922 weszło w skład Federacji Zakaukaskiej, a 30 grudnia tego samego roku stało się jedną z sowieckich republik związkowych, rozpoczęło kolejną walkę o wolność.

Na polskich uczelniach zbliża się połowa semestru. Studenci zaczynają powoli myśleć o nadchodzących egzaminach. Podobne problemy mają ich koledzy w większości szkół wyższych świata. Ale nie w Iranie. W kraju, gdzie niemożliwa jest normalna działalność opozycji, jej rolę musieli przejąć właśnie studenci. Teraz płacą za to wysoką cenę.

Dokładnie czterdzieści lat temu w Dallas, w Teksasie, około godziny 12.30 otwarta limuzyna z prezydentem Stanów Zjednoczonych, jego małżonką i gubernatorem Connaly’m jechała Ross Avenue. Na ostatnim piętrze magazynu książkowego snajper właśnie naciskał spust.

Agencja Interfaks-Ukrajina podała 17 listopada niezmiernie interesującą informację, którą niestety polskie media skrupulatnie zdewaluowały. A szkoda… Wołodymyr Łytwyn, przewodniczący ukraińskiej Rady Najwyższej stwierdził mianowicie, iż Marek Borowski, jego polski odpowiednik, podczas poniedziałkowej rozmowy wyraził swoje gorące poparcie dla stanowiska strony ukraińskiej w sprawie sporu z Rosją o budowę grobli w pobliżu wyspy Tuzła.

Prezydent Gruzji Eduard Szewardnadze w dramatycznym orędziu do narodu stwierdza, iż kraj znalazł się na krawędzi wojny domowej. Lider opozycji Micheil Saakaszwili wzywa obywateli do odmowy płacenia podatków, bezterminowego strajku generalnego i wypowiedzenia posłuszeństwa przez wojsko. Dlaczego sytuacja w Gruzji rozwija się znacznie groźniej niż w podobnej sytuacji w sąsiednim Azerbejdżanie?