Wskutek wtrącenia się Rosji w wewnętrzne sprawy Gruzji Moskwa więcej straci niż zyska. Jeżeli Kreml uważa, że dzięki demonstracji siły uzyska uznanie na arenie międzynarodowej, to jest w wielkim błędzie. Nie można bowiem postawić znaku równości między interwencją USA w Iraku, a inwazją Rosji na Gruzję. W pierwszym przypadku chodziło bowiem o obalenie reżimu Husajna, który bez wątpienia był mordercą. Tego nie można powiedzieć o gruzińskich władzach, które od początku lat dziewięćdziesiątych bronią integralności kraju. Nie prowadzą przecież żadnych czystek, tylko próbują przywołać do porządku separatystyczne republiki, tworzone i utrzymywane od lat przez Rosję tylko po to, aby utrzymać Gruzję w swojej strefie wpływów. Z uwagi na proeuropejskie aspiracji Tbilisi było to coraz trudniej. W takiej sytuacji Rosja sięgnęła po środki drastyczne.

Rosjanie obiecali nie przekraczać terytorialnej granicy Gruzji. Zobowiązali się do tego, tłumacząc obecność swoich wojsk w Osetii Płd., obroną rosyjskiej ludności, zamieszkującą zapalne tereny. Niestety od soboty konsekwentnie powiększali swój „pokojowy” kontyngent. W poniedziałek po południu ich siły wynosiły już ponad 10 000 żołnierzy oraz około 1500 czołgów i wozów opancerzonych. Mimo, iż konflikt bezpośrednio dotyczył osetyjskiej republiki, wojska rosyjskie wkroczyły również do drugiej zbuntowanej prowincji - Abchazji. Stamtąd ruszyła ofensywa, która zatrzymała się na 40 km od granicy. Tym samym zapewnienia dyplomacji rosyjskiej okazały się zwykłymi mrzonkami.