I tak trudna sytuacja na Bliskim Wschodzie obecnie jeszcze bardziej się skomplikowała. Problemy z Iranem, Irakiem czy Autonomią Palestyńską powodują, że ten strategicznie ważny region jest przysłowiową beczką prochu. Porwanie izraelskiego żołnierza przez Palestyńczyków, a później dwóch następnych przez libański Hezbollah, okazało się iskrą zdolną pogrążyć w wojnie niemal cały Bliski Wschód. Premier Olmert, który nie przypomina stanowczego i zdecydowanego Ariela Szarona już teraz, w czasie, kiedy jego poprzednik zapadł w śpiączkę, a prezydenta Mosze Kacawa oskarżono o molestowanie seksualne, musiał podjąć decyzję, która w społeczeństwie męczonym nieustannymi konfliktami wydaje się być niezwykle trudna. Wysyłając wojska do Strefy Gazy, atakując Liban oraz grożąc Syrii i Iranowi, Olmert zdecydował się na rozwiązanie siłowe.

Drugie kadencje amerykańskich prezydentów są przez nich zazwyczaj traktowane jako ostatnia szansa na zapisanie się złotymi zgłoskami w podręcznikach historii. Głównym celem prezydenta George'a Walkera Busha było i jest rozbicie tzw. osi zła. Atak na Irak, jako najsłabsze ogniwo osi, miał być testem sprawdzającym, na ile skuteczne jest zastosowanie siły zbrojnej. Można dyskutować, czy test się powiódł, czy też nie; w każdym razie Irak jako "państwo zbójnicze" przeszedł do annałów historii. Na celowniku pozostały dwa kraje - Iran i Korea Północna. O ile KRLD Bush się boi, bowiem nie wiadomo, jaki jest faktyczny potencjał militarny tyranii Kima, o tyle amerykańscy neokonserwatyści powoli zaczynają przebąkiwać o ataku na Iran, co może być początkiem ofensywy ideologicznej, poprzedzającej atak militarny. Czy faktycznie byłoby to rozwiązanie optymalne?

W ubiegły czwartek Stany Zjednoczone zawetowały projekt rezolucji zgłoszonej przez państwa arabskie, potępiającej Izrael za zabicie duchowego przywódcy Hamasu szejka Ahmuda Jassina. Jak poinformowała PAP, za przyjęciem rezolucji głosowało 11 członków 15-mandatowej Rady Bezpieczeństwa: Chiny, Rosja, Francja, Angola, Chile, Hiszpania, Pakistan, Algieria, Benin, Brazylia oraz Filipiny. Wielka Brytania, Niemcy i Rumunia wstrzymały się od głosu po tym, jak Algieria, która w imieniu państw arabskich złożyła propozycję rezolucji, odmówiła wprowadzenia do niej sugerowanych poprawek. USA jako jedyne zagłosowały przeciw.