Aby zapisać się na listę naszego newslettera, prosimy podać swój adres email:

 

Wyszukiwarka e-Polityki :

 

Strona Główna  |  Praca  |  Reklama  |  Kontakt

 

   e-Polityka.pl / Historia / Powstanie dwóch państw koreańskich (cz.1)               

dodaj do ulubionych | ustaw jako startową |  zarejestruj się  

  ..:: Polityka

  ..:: Inne

  ..:: Sonda

Czy jesteś zadowolony z rządów PO-PSL?


Tak

Średnio

Nie


  + wyniki

 

P - A - R - T - N - E - R - Z - Y

 



 
..:: Podobne Tematy
21-11-2010

 

30-05-2010

 

21-05-2010

 

03-05-2010

 

25-04-2010

 

14-06-2009

  Korea pali flagi

13-06-2009

 

+ zobacz więcej

Powstanie dwóch państw koreańskich (cz.1) 

16-04-2006

  Autor: Michał Kuliński

Utrata niepodległości Korei wiąże się z dążeniami imperialnymi Japonii zapoczątkowanymi w XIX wieku. W latach sześćdziesiątych dziewiętnastego stulecia Korea – państwo formalnie niepodległe, choć zdominowane od kilku wieków przez Chiny, stało się celem ekspansji Japonii w regionie. Bliskość geograficzna między Wyspami Japońskimi i Koreą skłaniała Japończyków do traktowania Półwyspu Koreańskiego jako terytorium o znaczeniu strategiczno-obronnym i umacniania swej obecności na nim. Pragnąc pozyskać także rynek koreański dla siebie, Japonia od 1868 roku zaczęła wywierać naciski na Koreę, by zrewidować dotychczasowe stosunki bilateralne. W Tokio przygotowywano nawet plany wojskowej okupacji Korei i zaczęto prowokować rozmaite incydenty zbrojne.

 

 

W 1875 roku armia i flota japońska zajęły zbrojnie część Korei i wymusiły zawarcie 26 lutego 1876 roku nierównoprawnego traktatu o pokoju i przyjaźni. Traktat ustanawiał wolność handlu i otwierał trzy port koreańskie, w których przyznano Japończykom prawa eksterytorialne. Ponadto układ ten mówił także o pełnej niezależności Korei – uznawał Koreę za samodzielne państwo, na co ostro zareagowały Chiny. Walka frakcji na dworze królewskim, zamieszki i niepokoje wewnętrzne spowodowały, że w latach 1883-1884 zarówno Chiny, jak i Japonia wprowadziły do Korei swoje wojska. Jednak ze względu na brak uzyskania przewagi jednej ze stron, zdecydowano się podpisać układ w 1885 roku w Tienstinie, na mocy którego Chiny   i Japonia zadeklarowały wycofanie wojsk z Korei. Gdy w 1894 roku wybuchło powstanie chłopskie w Korei, interweniowały zarówno wojska chińskie, jak i japońskie. Po opanowaniu Seulu, Japończycy przedstawili władzom koreańskim ultimatum, żądające natychmiastowego wydalenia z Korei wojsk chińskich. Wpierw, 25 lipca flota japońska zbombardowała okręty chińskie, a dopiero 1 sierpnia wypowiedziano wojnę Chinom. Wojna zakończyła się druzgocącą klęską Chin, którym podyktowano twarde warunki w traktacie z Shimonosekiz 17 kwietnia 1895 roku, na mocy którego m.in. Chiny musiały uznać pełną i całkowitą niepodległość Korei. Korea stała się odtąd polem rywalizacji Rosji i Japonii. W 1898 roku doszło do podpisania układu japońsko-amerykańskiego, w którym USA dały Japonii wolną rękę w Korei, w zamian za wyłączenie Filipin ze strefy wpływów Japonii. W 1902 roku także Anglia zawarła sojusz z Japonią, uznając Koreę za sferę wpływów Japonii w zamian za blokowanie przez nią dalszej ekspansji rosyjskiej w Azji Wschodniej. Gdy w 1904 roku rozpoczęła się wojna rosyjsko-japońska, Japonia wymusiła na rządzie Korei zgodę na wprowadzenie swych oddziałów do tego kraju i ustanowiła nad nim kontrolę wojskową. Przegrana Rosji rozstrzygnęła ostatecznie los Korei – w 1907 roku stała się ona protektoratem Japonii. W 1910 roku Japonia dokonała formalnej aneksji Korei, zapoczątkowując jej  kolonialne podporządkowanie. Podczas konferencji pokojowej w Wersalu w 1919 roku, Koreańczycy podjęli próby przywrócenia niepodległości, jednak władze japońskie stłumiły ten ruch niepodległościowy, a wtedy jeszcze mocarstwa nie kwestionowały japońskiego panowania w Korei. Sytuacja ta trwała aż do lat czterdziestych XX wieku.

Podczas II Wojny Światowej ze względu na udział Japonii w wojnie po stronie Niemiec, położenie Koreańczyków uległo zmianie. Szansa odzyskania niepodległości przez Korę związana była jednoznacznie z klęską Japonii. Nie było jasne, jaki los spotka Koreę  po zakończeniu wojny na Pacyfiku, ponieważ sprawy koreańskie zależały od centralnych zagadnień jakimi były przyszłość Japonii i ewentualna interwencja Związku Radzieckiego.  W latach 1943-1945 rząd USA poświęcił Korei dużo uwagi, ale nie wypracował ostatecznej, klarownej linii politycznej, która mogłaby być podstawą działań po zakończeniu wojny  na Pacyfiku. Ważną kwestią było to, czy Koreańczycy posiadają zdolność samodzielnego konstruowania państwa oraz czy nie padną ofiarą wpływów komunizmu szerzonego we wschodniej Azji przez ZSRR. W roku 1943 w Departamencie Marynarki USA uważano, że naród koreański nie dysponuje kierownictwem z prawdziwego zdarzenia i że grozi mu znalezienie się w politycznej pustce. Z kolei sekretarz stanu Cordell Hull reprezentował pogląd, iż najlepszym rozwiązaniem byłoby utworzenie w Korei terytorium powierniczego. Prezydent Roosvelt ogólnie popierał ideę powiernictwa jako formę przyszłych rządów  w kolonialnych terytoriach Azji Południowo-Wschodniej okupowanych przez Japonię w latach 1941-1942, gdyż nie lubił kolonializmu zachodniego i chciał widzieć jak najrychlejszy koniec imperiów. Zdaniem Roosvelta Korea nadawała się na terytorium powiernicze o nieokreślonym czasie trwania, które mogłoby istnieć nawet czterdzieści lat.

 W kilka dni przed konferencją teherańską tj. od 22 do 26 listopada 1943 roku doszło do spotkania Roosvelta, Churchila i Czang Kaj-szeka w Kairze. Obrady dotyczyły ustalenia celów i zasad działań wojennych przeciw Japonii. Jednym z rezultatów konferencji kairskiej była deklaracja opublikowana 1 grudnia 1943 roku, która przewidywała utratę wielu nabytków terytorialnych Japonii, w tym przywrócenie w pewnym momencie niepodległości Korei. Na konferencji w Teheranie od 28 listopada do 1 grudnia 1943, już z udziałem Stalina, dyskutowano także na temat przyszłości Korei i ustalono, że najlepszym rozwiązaniem byłoby powiernictwo. W latach 1944-1945 Departament Stanu opracowywał kolejne dokumenty określające stanowisko w sprawie statusu państwa koreańskiego, preferując  w nich jednolitą administrację typu powierniczego bez ustanawiania stref wojskowych. Na konferencji Wielkiej Trójki w Jałcie nie sprecyzowano dokładnie, co maiłoby się stać  z Koreą. Obszar ten miałby uzyskać niepodległość w bliżej nie określonej przyszłości, lecz nie został sprecyzowany sposób administrowania tym terytorium w okresie przejściowym. Ówczesne stanowisko ZSRR w sprawie Korei trudne było do zdefiniowania. Prawdopodobnie Stalin spodziewał się, że Korea i tak znajdzie się w radzieckiej strefie wpływów, a lewica koreańska z pomocą ZSRR przejmie władzę w Korei i zbuduje ustrój komunistyczny. Jedną z przesłanek takiego myślenia Stalina była kompromitacja większej części byłych elit, przede wszystkim prawicowych, w związku z kolaboracją z japońskim okupantem. Poza tym trudno był Stalinowi wyobrazić sobie aktywną politykę amerykańskiej interwencji w Azji. W lipcu 1945 roku rozpoczęła się konferencja w Poczdamie. Przedstawiciele amerykańskiego sztabu generalnego uważali, że Stany Zjednoczone powinny okupować przynajmniej część terytorium Korei, by wzmocnić swą pozycję w powojennej równowadze sił między USA i ZSRR na Dalekim Wschodzie. Rozpatrywano trzydziesty ósmy równoleżnik jako prawdopodobną linię podziału, jednak w lipcu takiej sugestii nie zdecydowano się jeszcze wysunąć. Zakładano, że ZSRR dysponuje siłami wystarczającymi do szybkiego opanowania Korei, lecz bieg wydarzeń nie wskazywał na możliwość takiego działania. 8 sierpnia 1945 roku ZSRR wypowiedział wojnę Japonii, ale do dnia jej kapitulacji – tj. 15 sierpnia 1945 zdołał przekroczyć jedynie granicę Korei na kresach północno-wschodnich. ZSRR włączył się do wojny na Pacyfiku tuż przed jej zakończeniem, głównie po to, by zgodnie z zamierzeniem Stalina uzyskać prawo głosu i decydowania w powojennych uregulowaniach dalekowschodnich. Amerykańskie plany okupacji Korei zaczęto rozszerzać po drugim ataku nuklearnym – na Nagasaki 9 sierpnia 1945 roku. Brano wówczas pod uwagę położenie przyszłej linii demarkacyjnej na równoleżniku 38 lub 40. USA dążyły do powstrzymania Rosjan od okupacji całej Korei drogą dyplomatycznego porozumienia z Moskwą, ograniczającego radziecką strefę wpływów do północnej części półwyspu. Decyzje w sprawie Korei należało podejmować szybko, ponieważ większość amerykańskich sił wojskowych  z konieczności skoncentrowano gdzie indziej i nie były one wystarczające do okupacji tego kraju. Ostatecznie zadowolono się trzydziestym ósmym równoleżnikiem, gdyż i tak pozostawiał on po stronie amerykańskiej stolicę Korei – Seul. Związek Radziecki zaakceptował  propozycje USA, Stalin był zadowolony z umowy i nie odczuwał potrzeby łamania jej. Mimo wypracowanych wielu oficjalnych stanowisk w latach 1943-45 USA i ZSRR nie były przygotowane na rządzenie Koreą. Nie dostrzeżono tempa zmian w tym kraju i nie zrozumiano ich charakteru. Szczególnie nie doceniono istniejących w sierpniu 1945 roku potężnych dążeń nacjonalistycznych i związanego z nimi intensywnego pragnienia zjednoczenia i niepodległości.           

Ustanowienie stref okupacyjnych i pierwsze próby znalezienia kompromisu w celu zjednoczenia Korei

Stalin dotrzymał słowa i Armia Czerwona nie przekroczyła trzydziestego ósmego równoleżnika, o czym przekonały się oddziały amerykańskie wkraczające od południa. Postawę Stalina tłumaczyć należy chęcią utrzymania poprawnych stosunków ze Stanami Zjednoczonymi oraz przekonaniem, że prędzej czy później cała Korea znajdzie się w zasięgu wpływów radzieckich. Strefa południowa, ze stolicą w Seulu obejmowała 99 tys. km2 i 20 mln mieszkańców. Z kolei strefa północna, w której znajdowała się większość zbudowanych przez Japończyków obiektów przemysłowych objęła swym zasięgiem 121 tys. km2 i 10 mln mieszkańców. Podział ten został potwierdzony w akcie kapitulacji Japonii z 2 września 1945 roku i określony jako tymczasowy.

Wojskowa administracja amerykańska w Korei Południowej nie rozumiała charakteru i przyczyn niepokojów społecznych, przypisując je schematycznie machinacjom komunistów.  W rzeczywistości komitety ludowe były absolutnie spontanicznym ruchem społecznym,  w którym agitacja komunistyczna odgrywała znikoma rolę. Dowódcą amerykańskich sił okupacyjnych został generał John Reed Hodge. Okoliczności zastane w Korei zmusiły Amerykanów do korzystania z istniejących japońskich struktur administracyjnych w pierwszych miesiącach okupacji. W okresie początkowym było to nieuniknione, jednak Hodge i jego kadra zbyt długo korzystali z usług znienawidzonego, kolonialnego personelu państwowego. Sytuacje pogarszała także niechęć, a nawet wrogość Koreańczyków do USA, co wynikało głównie z postrzegania tego państwa jako czynnika, który doprowadził do kolonizacji Korei przez Japonię w 1910 roku, po wcześniejszym uznaniu Półwyspu Koreańskiego za japońską strefę wpływów. W omawianym okresie główną rolę na scenie politycznej Korei Południowej odgrywał Komitet Przygotowawczy Niepodległości Korei założony przez Yo Un-hyonga reprezentującego orientację centrolewicową. Komitet odgrywał rolę nacjonalistycznego parasola organizacyjnego dla różnych ruchów ideologicznych (także komunistycznych), dla których wspólną platformą była walka o niepodległość Korei. Jednym z takich ruchów o dużym znaczeniu była reaktywowana 8 września 1945 roku Koreańska Partia Komunistyczna, na czele z Pak Hon-yongiem. Z kolei prawica koreańska była słaba, zniechęcona i pozbawiona przywództwa. Wielu przedstawicieli tej orientacji było zdyskredytowanych w oczach społeczeństwa. Nie dotyczyło to jednak Tymczasowego Rządu Korei na emigracji i jego szefa Li Syng-Mana Rhee, który potępiał okupację japońską. Wykorzystał to Hodge i zaczął popierać Syng-Mana.

Organizowaniem radzieckiej strefy okupacyjnej, z rozkazu Stalina zajęli się generał Iwan Czystiakow – dowódca 25. dywizji oraz inni generałowi wchodzący w skład dowództwa tej dywizji (Penkowski, Łagutin, Makarow, Czerienkow, Borwiagin). W pierwszym okresie radzieckiej okupacji, tj. od sierpnia do grudnia 1945 roku, sowieckie władze okupacyjne, świadome słabości politycznego poparcia, współpracowały z szerokim spektrum sił politycznych i odżegnywały się od planów sowietyzacji Korei. Paradoksalnie wpływy komunistyczne były silniejsze w Korei Południowej niż Północnej. Miejscowi komuniści stanowili zaledwie małą, stuosobową grupę. Główną role na scenie politycznej zaczął odgrywać Komitet Odbudowy Narodowej z Ho Man Sikiem na czele. Po wkroczeniu 25. dywizji radzieckiej, przemianowano go na Ludowy Komitet Polityczny z pięćdziesięcio procentowym udziałem komunistów. Mimo tego, że Ho Man Sik nie był komunistą pozostawiono go na stanowisku. Wynikało to z tego, że Ho był dla Rosjan politykiem okresu przejściowego, a poza tym ważnym atutem propagandowym w grze dyplomatycznej z Amerykanami o przyszłość całego Półwyspu Koreańskiego. 22 września 1945 roku  do Korei wrócił Kim Ir Sen i inni partyzanci, którzy wcześniej walczyli w Mandżurii, a także służyli w 88. brygadzie sowieckiej na Syberii, a teraz wspierani byli przez ZSRR. Rosjanie zaczęli przedstawiać Kima jako legendarnego bohatera walk partyzanckich i wielkiego narodowego lidera. Słabość miejscowych sił komunistycznych w połączeniu z fatalnym przyjęciem Kim Ir Sena  w Phenianie umocniła Rosjan w przekonaniu, że należy dążyć do zintensyfikowania sił komunistycznych na północy, ale także do podtrzymania współpracy z innymi siłami. W tym celu powołano dwie partie niekomunistyczne, ale była to tylko gra pozorów.

Bardzo ważnym problemem okazała się koncepcja powiernictwa  - bezterminowego. Korea była w stanie politycznego chaosu i osiągnięcie stabilizacji społecznej i politycznej,  a następnie zjednoczenie było zadaniem bardzo trudnym do wykonania. Amerykański sekretarz stanu Byrnes podczas wizyty w Londynie w listopadzie 1945 roku zauważył, że trzeba jak najszybciej wypracować decyzję co do przyszłości Korei, ze względu na możliwość przejęcia kontroli nad Koreą przez ZSRR. Wobec czego zaproponował powiernictwo zbiorowe z udziałem ZSRR, USA, Wielkiej Brytanii i Chin. Departament Stanu rozważał także powołanie neutralnego wysokiego komisarza jako egzekutora mandatu powierniczego. Mógłby nim być Holender lub Szwajcar, wspierany przez radę doradczą z udziałem reprezentantów czterech mocarstw powierniczych. Władza wykonawcza sprawowana by była przez Koreańczyków pod kierunkiem zagranicznych doradców. Wojska okupacyjne zostałyby wycofane, a policja poddana gruntownej reorganizacji i weryfikacji. Jednak wojskowa administracja amerykańska w Korei sprzeciwiała się idei powiernictwa, ze względu na coraz większą opozycje wśród Koreańczyków wobec koncepcji państwa powierniczego oraz przekonanie, że sprzyjałaby ona rozwojowi komunizmu. Kolejne sekwencje działań prowadzących do proklamowania niepodległości Korei przedstawił w swym raporcie także doradca Hodge’a, Langdon. Zakładał on, że najpierw należy osiągnąć porozumienie z ZSRR   na temat wycofania wojsk radzieckich z Korei Północnej i wydelegowania przedstawicieli tego regionu do udziału w komisji rządowej, w skład której wchodzili by także Koreańczycy  z południa, obserwatorzy i doradcy ZSRR, USA, Wielkiej Brytanii i Chin. Tak powołana komisja dokonałaby wyboru głowy państwa, po czym powołano by rząd Republiki Kore i przyjęto ją w poczet członków ONZ w 1948 roku.

Problem koreański został szczegółowo przedyskutowany na moskiewskiej konferencji ministrów spraw zagranicznych Wielkiej Trójki w grudniu 1945 roku. Stany Zjednoczone broniły koncepcji państwa powierniczego – utworzenia dla całej Korei jednolitej administracji wojskowej, ale z zachowaniem dwóch dowództw. Jej zadaniem byłoby zajmowanie się sprawami gospodarczymi oraz przygotowanie gruntu pod czterostronne powiernictwo (USA, ZSRR, Wielka Brytania, Chiny) połączone z władzą wykonawczą, prawodawczą i sądową czterech mocarstw sprawowaną na pięć lat oraz z możliwością przedłużenia tego okresu. Delegacja  radziecka sprzeciwiła się temu projektowi i przedstawiła swój własny, w którym opowiadała się za powołaniem wspólnej komisji radzieckich i amerykańskich dowódców sił okupacyjnych w Korei. Zadaniem komisji byłby udział w formowaniu tymczasowego rządu koreańskiego. Ostatecznie mocarstwa zachodnie przyjęły projekt radziecki z nielicznymi zastrzeżeniami. W wyniku porozumienia utworzono Komisję Mieszaną i zobowiązano się            do utworzenia tymczasowego rządu koreańskiego, który zająłby się problemami rozwoju przemysłu, rolnictwa, transportu i kultury w całym kraju. Poza tym Komisja Mieszana wspólnie z rządem tymczasowym odpowiedzialna była za przygotowanie środków realizacji 5-letniego powiernictwa, po którym cały kraj miał uzyskać niepodległość państwową.

Decyzje konferencji moskiewskiej wywołały powszechne oburzenie w całej Korei.  Na południu proklamowano strajk generalny, a Seul i inne miasta ogarnęła fala spontanicznych manifestacji. Zdecydowana większość partii oraz organizacji społecznych  i politycznych była oburzona i złożyła oficjalne deklaracje potępienia decyzji przyjętych  w Moskwie. Amerykanie i Rosjanie byli zaskoczeni skalą i gwałtownością protestów,  co wynikało w dużym stopniu z braku szerszej i jasnej wizji przyszłości Korei, a także z tego, że polityka tych państw wobec Korei była głównie wypadkową rozwoju sytuacji wewnętrznej  i międzynarodowej, do której starano się dostosowywać własne działania. Na północy jedyną siłą polityczną, która poparła porozumienie byli komuniści. Wobec oporu Ho Man Sika doszło do zmiany składu Biura Administracyjnego 5 Prowincji (wcześniej zwanego Ludowym Komitetem Politycznym), w wyniku czego komuniści zaczynają stanowić ogromną większość składu tego organu. Aresztowanie Ho Man Sika i skrytobójcze mordy na jego najbliższych współpracownikach kończą krótki epizod współpracy sowieckich władz okupacyjnych z lokalnymi przedstawicielami sił demokratycznych.  

Pierwsze rozmowy radziecko-amerykańskie rozpoczęły się w styczniu, w formie wspólnej konferencji mającej na celu przygotowanie prac Komisji Mieszanej i uporządkowanie pewnych zagadnień ekonomicznych i administracyjnych. Przy tej okazji doszło  do poważnego konfliktu na tle dostaw ryżu do Korei Północnej. W wyniku wprowadzenia zasad wolnego rynku w zakresie obrotu ryżem w Korei Południowej zabrakło nadwyżek tego zboża, które można by było przekazać dotkniętej głodem Korei Północnej. Związek Radziecki odniósł się bardzo krytycznie do odmowy dostaw ryżu i wstrzymał dostawy węgla dla Korei Południowej. Obrady Komisji Mieszanej rozpoczęły się 20 marca w Seulu z udziałem pięciu amerykańskich i pięciu radzieckich dowódców wojskowych. Już podczas ustalania trybu prac ujawniły się sprzeczności. Strona radziecka proponowała, aby o utworzeniu przyszłego rządu rozmawiać jedynie z partiami, które poparły porozumienie moskiewskie, gdy strona amerykańska chciała uwzględnić wszystkie partie nie usposobione wrogo wobec Komisji Mieszanej. Na liście amerykańskiej znalazło się 20 partii, w tym 17 potępiających porozumienie, ale brak tam było organizacji lewicowych. 17 kwietnia 1946 roku uzgodniono, że w toku konsultacji będą brane pod uwagę tylko te partie, które podpiszą oświadczenie popierające moskiewskie porozumienie. Jednak gdy consensus był już bardzo bliski, wystąpiła kolejna rozbieżność stanowisk po propozycji amerykańskiej dotyczącej wprowadzenia poprawki umożliwiającej podpisanie oświadczenia przez partie polityczne z prawem do wystąpienia przeciwko jakiejś części porozumienia moskiewskiego. O taką możliwość zbiegały Koreańska Partia Demokratyczna oraz pokrewne organizacje polityczne opowiadające się za Syng-Manem, które były przeciwnikami porozumienia moskiewskiego. Gdy strona radziecka przeciwstawiła się dopuszczeniu ich do konsultacji, 6 maja 1946 roku Amerykanie zażądali przerwania prac Komisji Mieszanej, jak się później okazało – na rok.

Porozumienie moskiewskie mogłoby stać się podstawą unormowania sytuacji w Korei i zjednoczenia tego państwa, gdyby ZSRR i USA rzetelnie współpracowały i gdyby to współdziałanie zyskało aprobatę koreańskiej opinii publicznej. Niestety Stany Zjednoczone przyjęły postawę niechętną wobec działań przewidzianych porozumieniem. Zresztą od dnia swego przybycia gen. Hodge prowadził politykę wzmacniania opozycji antykomunistycznej i zamykania dróg do ewentualnej współpracy z ZSRR, a pogorszenie stosunków z ZSRR w Europie oznaczało, że polityka Hodga zyskiwała coraz większe poparcie Waszyngtonu. Stanowisko brytyjskie co do zaistniałej sytuacji także wskazywało na błędna politykę amerykańską, a generała Hodge’a uważano za nieodpowiedniego człowieka na tym stanowisku. Władza amerykańska była od samego początku źle przygotowana  do prowadzenia administracji wojskowej, co wynikało z braku doświadczenia, zmian kadrowych oraz korupcji. Amerykanie byli obsesyjnie przekonani o niebezpieczeństwie komunizacji Korei Południowej. Uważano, że Kreml będzie opóźniał podjęcie negocjacji  i wyczekiwał zniecierpliwienia ze strony USA, problemów demobilizacyjnych, spadku zainteresowania Amerykanów sprawami koreańskimi i niezadowolenia mieszkańców  z podziału kraju, aby zmusić Stany Zjednoczone do poszukiwania szybkich rozwiązań czyli zaakceptowania pomysłów radzieckich. Z drugiej strony gdyby to USA były nieustępliwe, mniemano że ZSRR będzie chciał przyjąć jak najszybsze rozwiązanie kompromisowe, by przyspieszyć odejście Amerykanów z Korei i uzyskać pełną swobodę realizowania swych celów politycznych na półwyspie. Powstała w ten sposób sytuacja zaczęła stwarzać zagrożenie dla pokoju światowego, a po fiasku obrad Komisji Mieszanej powstał całkowity impas. 



Część druga artykułu ukaże się już jutro.

 

 

  drukuj   prześlij na email

  powrót   w górę

Tego artykułu jeszcze nie skomentowano

Copyright by (C) 2007 by e-Polityka.pl - Biznes - Firma - Polityka. Wszelkie Prawa Zastrzeżone.

Kontakt  |  Reklama  |  Mapa Serwisu  |  Polityka Prywatności  |  O nas


e-Polityka.pl