Wedle doniesień więźniowie Guantanamo, którzy brali udział w strajku głodowym, zostali umieszczeni w izolatkach, przypięci do krzeseł ograniczających ruch, poddano ich przymusowemu karmieniu i pozbawiono przedmiotów takich jak  – koce i książki.

Obywatel Kuwejtu Fawzi al-Odah powiedział swojemu adwokatowi, że 11 stycznia 2006 r. zakończył strajk głodowy, ponieważ grożono mu przymusowym karmieniem na krześle ograniczającym ruch, z pomocą grubej rurki o metalowej krawędzi. Powiedział, że poprzedniego dnia słyszał krzyki z sąsiedniego pokoju, gdzie w ten sposób karmiono innego więźnia, a także jak karmiący go lekarz mówił: „Muszę to robić, muszę sprawiać ci ból”. Przymusowo karmiony więzień poradził potem Fawzi al-Odahowi, by jadł dobrowolnie, żeby uniknąć bólu.

Adwokaci innych więźniów powiadomili Amnesty International, że uczestnicy strajku głodowego zostali odizolowani w zimnych pomieszczeniach, przypięci do krzeseł, a następnie byli celowo karmieni zbyt dużymi ilościami pożywienia, co powodowało ból, a w przypadku niektórych wywołało biegunkę. Wielu uczestników strajku zostało zmuszonych do poddawania się temu zabiegowi kilka razy dziennie.

Fawzi al-Odah powiedział, że część z tych  więźniów zostało zmuszonych oddawać mocz i wydalać kał na siebie, ponieważ byli ciągle przypięci do krzeseł. Część z nich wymiotowała też krwią. W rezultacie stosowania tych metod przymusowego karmienia liczba osób prowadzących strajk głodowych najprawdopodobniej dramatycznie spadła. Uważa się, że z długoterminowych uczestników, tylko trzech lub czterech kontynuuje strajk, jednak niektóre doniesienia wskazują, że pewna liczba więźniów przyłączyła się do strajku, by zaprotestować przeciwko stosowanym metodom przymusowego karmienia. Adwokat Fawzi al-Odaha oświadczył, że „jest jasne, że władze zakończyły strajk głodowy z użyciem siły i poprzez stosowanie najbardziej okrutnych i nieludzkich form traktowania”.

Rzecznik prasowy Pentagonu oświadczył, że przymusowe karmienie jest prowadzone w „sposób humanitarny i współczujący” oraz ze było stosowane tylko w przypadkach, gdzie było to konieczne, by utrzymać więźniów przy życiu. Wedle doniesień między 5 grudnia 2005 r. a 10 stycznia 2006 r. do Guantanamo wysłano 25 „ krzeseł ograniczających ruch”.

Więźniowie Guantanamo rozpoczęli trwający nadal strajk głodowy w sierpniu 2005 r. Domagają się przestrzegania ich praw w świetle norm międzynarodowych oraz zwolnienia, jeśli nie zostały im postawione zarzuty i nie zostanie przeprowadzony sprawiedliwy proces. Żądają tez, by przedstawiciele organizacji takich jak Amnesty International mogły ich odwiedzać. Niektórzy oświadczyli, że są zdecydowani kontynuować strajk aż do śmierci.

Amnesty International ani nie sprzeciwia się ani nie zaleca stosowania przymusowego karmienia uczestników strajku głodowego. Jednak jeżeli przymusowe karmienie jest prowadzone w ten sposób, Amnesty International uważa, że może ono stanowić formę tortur bądź innego okrutnego, nieludzkiego i poniżającego traktowania. Specjalny Obserwator ONZ ds. tortur stwierdził, że jeżeli doniesienia o metodach przymusowego karmienia stosowanych w Guamtanamo są prawdziwe, to jest to przypadek okrutnego traktowania.

Źródło: Amnesty International